การกินเนื้อสัตว์โดยทั่วๆไปของคนเรา มีบาปหรือไม่?
เรื่องนี้เป็นเรื่องของเจตนานะครับ บุญ-บาป มีเจตนาเป็นหลักใหญ่
ถ้าเนื้อสัตว์นั้นเรารู้เห็นและมีเจตนาที่จะฆ่าเพื่อนำมากิน ก็บาปเต็มๆ แม้จะไม่ได้ลงมือฆ่าก็ตาม
 แต่เนื้อสัตว์ตามตลาดที่เราซื้อมากิน หรือเนื้อสัตว์ในอาหารต่างๆที่ปรุงแล้วอยู่ในจาน
ที่เรากำลังจะรับประทานนั้น ก็อยู่ที่เจตนา ขณะกินเหมือนกันครับ แม้เราจะไม่ได้รู้เห็น หรือมีเจตนา
ร่วมอยู่ในขั้นตอนการฆ่า ก็ตาม แต่ถ้าเรากิน ด้วยความมัวเมา ด้วยความเอร็ดอร่อยว่าเป็น “เนื้อ”
ก็จะมีเศษกรรมติดตัวเราไป ดังนั้นแม้การกินเนื้อสัตว์จะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก ในสังคมมนุษย์
เราก็ควรจะพิจารณาก่อนกินเสมอ (การพิจารณาอาหารเป็นข้อปฏิบัติหลักอย่างหนึ่งของพระสงฆ์)
ว่าเรากินอาหารไปเพื่อความดับความหิว จะไม่กินด้วยความมัวเมา หรือยึดติดในรสอาหาร พิจารณาเห็นอาหารต่างๆ เป็นเพียงธาตุเป็นเพียงของธรรมชาติอย่างหนึ่งที่เราใช้ประทังชีวิต หรือสรุปว่า “เรากินเพื่ออยู่” ไม่ได้กินเพื่อความอยากและไปติดในรสอาหารต่างๆ หรือ “ไม่ได้อยู่เพื่อกิน” นั่นเอง

อีกไม่เกิน 10 ปี ข้างหน้า ควายที่คนรู้จักก็คือเนื้อควายและลูกชิ้นควาย ที่เป็น
อาหารโปรตีนประเภทเนื้อชนิดหนึ่งเหมือนกับเนื้อสัตว์ทั่วไปที่วางขายอยู่ในตู้แช่ เนื่องจากเนื้อควายเป็นเนื้อที่มีคุณภาพใกล้เคียงกับเนื้อวัว แต่เผอิญราคาเนื้อควายเป็นนั้นถูกกว่าเนื้อวัวเป็นถึงประมาณกิโลกรัมละ 10 บาท ทำให้เนื้อควาย
กลายเป็นเนื้อพาณิชย์ ที่นักธุรกิจค้าเนื้อหันมานิยมค้าขายจนกลายเป็นตลาดนัด
 โค-กระบือที่แพร่กระจายตามที่ต่าง ๆ ในปัจจุบัน ความเป็นเนื้อดีและราคาถูก
ของควายในพื้นฐานนี้เอง ทำให้ปริมาณควายในท้องไร่ท้องนาลดจำนวนลง
อย่างชนิดน่าตกใจ เพียงระยะเวลาแค่ 10 ปีที่ผ่านมา ประเทศไทย
เคยมีควายถึง 5-6 ล้านตัว แต่ปัจจุบันเหลือเพียงประมาณ 2 ล้านตัว

ภาพเหล่านี้ก็หาดูได้ยาก ถ้าเราไม่อนุรักษ์ไว้ให้เยาว์ชนรุ่นหลังได้รู้จักคำว่าควาย