วิถีชีวิตต่างไปจากเดิม ชีวิตนักบวชมีความงดงาม
 จากที่เมื่อก่อนเรามักจะกินตามใจปากพอเป็นพระเรากินเพื่อให้คนมาถวายได้บุญ  หลวงพี่เล่าให้ฟังว่า
ต้องผ่านการเรียนรู้และฝึกฝนการอยู่ร่วมกันในชุมชนปฏิบัติธรรมเป็นระยะเวลาอย่างต่อเนื่อง
โดยเริ่มต้น จะมีการส่องแสงธรรมกิจวัตรประจำวันพอสังเขปมีดังนี้ ตื่นนอน นั่งสมาธิทำวัตรเช้า
ออกกำลังกาย ฉันอาหาร ทำงานร่วมกันอย่างมีสติ เดินวิถีแห่งสติ สนทนาธรรม หรือศึกษาธรรมะ
นั่งสมาธิทำวัตรเย็น ฝึกปฏิบัติกับความเงียบ ในแต่ละวันนักบวช ท่านบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่ได้รู้สึกว่า
ชีวิตมีการเติบโต  เป็นชีวิตที่ใหม่เสมอ เป็นชีวิตที่มีความรู้สึกสบายภายใน และมีความหมาย 
“ถามว่าเป้าหมายของชีวิตนักบวชคืออะไร”
สำหรับหลวงพี่คือการดำเนินชีวิตในทุกวันให้มีความสุขอยู่กับ  ปัจจุบันขณะเปลี่ยนแปรภายใน
 ขัดเกลาจิตใจให้เกิดปัญญาความเข้าใจอันแจ่มใสเพื่อรู้หนทาง และสามารถช่วยตนเอง
และผู้อื่นให้ข้ามพ้นชายฝั่งแห่งความทุกข์สู่ชายฝั่งแห่งศานติสุขมากขึ้น
สุดท้ายเราจะรู้สึกว่าผลของการปฏิบัตินั่นก็คือเราเป็นคนทำและได้รับด้วยตัวของเราเอง
ศาสนาสอนเรื่องแค่เพียงว่าไม่ได้เกิดจากความคิด หรือการอ่านเพียงอย่างเดียว
แต่อยู่ กับการปฏิบัติเป็นจุดหลัก และการบูชาพระพุทธองค์อย่างสูงสุด
พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่าคือการปฏิบัติบูชา
ฉะนั้นหลวงพี่ขอให้เรามีความสุขกับการปฏิบัติ และได้มีโอกาสแบ่งปันความสุขกับคนที่อยู่ข้าง ๆ
หลวงพี่คิดว่าถ้าเรามีความสุข คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีความสุขไปด้วย